เขียนเล่นแอบคิดจริง

posted on 05 Nov 2014 13:34 by twenties-year-old
งัวเงียตื่นขึ้นมาก่อนหกโมงแทบทุกวัน วันนี้วันพุธ ฉันต้องไปทำงาน
ฉันนั่งเหม่อมองฟ้าด้านนอกสีอ่อนจาง ผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดผมเปียกชุ่มไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ฉันไม่ชอบใช้เครื่องเป่าผม ส่องหน้าตัวเองอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง
ฉันคีบสำลี เทโทนเนอร์เช็ดหน้า เอสเซนส์ เดย์ครีม ตบท้ายด้วยครีมกันแดด
อยากทารองพื้นแต่จำใจงด ทาแป้งบางๆ เขียนคิ้วด้วยดินสอเขียนคิ้ว
ไม่ได้ทาอายแชโดว์ ปัดบลัชออนสีพีช ริมฝีปากน่ะหรือ...
ฉันควรแต่งแต้มด้วยสีอะไร เลือกไม่ถูกเลยจริงๆ
สีไหนที่จะเรียกความมั่นคงของจิตใจฉันได้
ลิปกลอสสดใสดีไหม หรือจะเอาสีออกน้ำตาลหม่น
 
การใช้ชีวิตก็เหมือนเดิม เจ็ดโมงเช้า ฉันพร้อมไปทำงานเรียบร้อย
ความรู้สึกที่ว่า ชีวิตค่อยๆดำเนินผ่านไปอย่างรวดเร็วแวบขึ้นมาในหัว
 
 
การเติบโต ฉันอยากจะเชื่อว่า ฉันเข้าใจด้วยเหตุผลที่ว่า
ฉันไม่เคยได้เสียน้ำตากับเรื่องไร้สาระ อย่างเช่นเรื่องหัวใจ
คนเคยรักจากไกล คนที่กำลังจะรักไม่สนใจ ... บลาบลา
แต่ก็เคยสงสัยอยู่นะ ทำไมถึงไม่ร้องไห้บ้าง หรือเพียงแต่
ต้องเก็บไว้ร้องตอนที่ไม่มีใครรู้ หรือ จนน้ำตามันเหือดแห้งภายในใจ
นั่นเป็นกฎกติกาของการเป็นผู้ใหญ่หรือเปล่า
 
 
การตกอยู่ในห้วงการติติงตัวเอง การสำนึกในความผิดตัวเองอย่างสุดซึ้ง
การสร้างรากฐานในการพัฒนาตนเอง นี่คือเครื่องหมายของการเป็นผู้ใหญ่หรือ
ฉันไม่อยากเป็นผู้ใหญ่เลยให้ตายเถอะ แม้ฉันมีวุฒิภาวะแล้วแต่
แต่เอาจริงๆนะ ไม่มีวิถีการใช้ชีวิตในแบบผู้ใหญ่ที่ตายตัวหรอก
 
 
ถ้าหัวใจของฉันปรารถนาให้ใครสักคนเข้ามา อยากทำความรู้จักกับเขา
อยากผูกสัมพันธ์ที่มั่นคงกับคนนั้นอีกครั้ง จะทำอย่างไรดี...
แล้วฉันก็ตกลงไปในห้วงแห่งความขัดแย้งในตัวเอง
ฉันจะทำอย่างไรดี
 
 
อา อย่างไร ตอนนี้ก็ยังเป็นสิ่งต้องห้าม เรื่องของอนาคตเก็บไว้คิดทีหลังละกัน
ส่วนตอนนี้ก็ปล่อยให้ทุกอย่างให้มันเป็นไปตามทางของมัน
ฉันวางแผนไว้แล้วว่า จะมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ตัวเองต้องการอย่างแน่วแน่
แต่ตอนนี้ฉันยังอยู่ที่เดิม เพราะยังไม่แน่ใจว่าควรเลือกทิศทางไหนดี
 
 
ฉันหยิบสีลิสติกสีไวน์แดงอมน้ำตาลมาระบายบนริมฝีปาก
หยิบกระเป๋าและงาน เดินออกจากห้องอย่างกระฉับกระเฉง
ไม่ว่าจะเลือกอะไร ก็เห็นอยู่ชัดๆว่า ความจริงงานตรงหน้าของฉัน
มีความสำคัญกับผู้คน ฉันดีใจที่เป็นส่วนหนึ่งของวงการแพทย์ไทย
 
 
ฉันกำลังจะเริ่มต้นวันใหม่อีกครั้ง เป็นวันที่ไม่ต่างจากวันก่อนๆ
แต่มันต่างจากเมื่อวานนี้ พอมายืนอยู่ที่ชั้นวางรองเท้า
ตัดสินใจหยิบรองเท้าส้นสูงสีดำประดับเพชรเม็ดเล็กมาใส่
วันนี้ รองเท้าคู่นี้จะพาฉันไปที่ไหนบ้างนะ
พอคิดแบบนี้ทีไร มันทำให้ฉันกล้าและ
พร้อมที่จะก้า้วเดินต่อไปข้างหน้า...
 
 
 
ปล. รองเท้าคู่นั้น แม่เลือกและซื้อให้
หนูใช้ถนอมสุดๆเลยจ้ะ สามปีแล้วแม่ :)
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!

ปล่อยให้แสงสว่างในหัวใจเป็นผู้นำทาง..

ด้วยความเชื่อที่มีทั้งปวง^^confused smile confused smile confused smile
รำพึงรำพัน
อ่านแล้วชวนคิดconfused smile

#1 By ปิยะ99 on 2014-11-06 08:03