มองพระจันทร์เลยหวั่นไหว

posted on 06 Feb 2012 18:46 by twenties-year-old

ย่างเข้าเดินกุมภาพันธ์
เดือนที่ผ่านพ้นมา เป็นเทศกาลเฉลิมฉลอง
แต่ตะกอนความรู้สึกเหมือนว่า ผ่านมานานแล้วนะ มกราคม.

กุมภาของเรา เป็นเดือนที่ความทรงจำอ้อยอิ่งทิ้งตัว
ปลิว ฟุ้ง กระจาย ไปตามอารมณ์
เสียงหัวเราะ หยาดน้ำตา
มารวมกันที่ ..กุมภาพันธ์..

ดอกไม้ช่อโต การ์ดอวยพรลายมือบรรจง
ถูกส่งมอบผ่านมือต่อมือ จนถึงมือผู้รับ
พร้อมมีคำถามกลับไปว่า "ให้ในฐานะอะไรคะ"
เป็นประโยคที่ทำร้ายหัวใจคนฟังนัก "ถ้าเป็นพี่น้อง ก็จะรับไว้ค่ะ"

แต่อีกฝ่าย ใจเข้มแข็งนัก บอกปัดมาว่า แล้วที่ผ่านมาเราเป็นอะไรกัน
สาวน้อยตาใส ช่างใจกล้า เดินเอาช่อดอกไม้ไปทิ้งถังขยะ
ช่อดอกไม้ ที่ผู้ให้ เก็บเงินทั้งเดือน ...

การ์ดอวยพร ช่างรกหูรกตา ลายมือบรรจงมาแ่ค่ไหน
ย่อมสลายหายไปพร้อมกับเปลวไฟ

และสุดท้าย นี่คือ กุมภาพันธ์ของเรา...

ทิ้งเอาไว้เพียงความทรงจำ และ ความระลึกถึง เท่านั้น
ไม่มีการ์ด ไม่มีช่อดอกไม้ ..
..........................
....................
............

......

แม้ไม่มีอะไร
แ่ต่เรายังมีกล่องความทรงจำ
ขอให้ทุกวันเป็นวันแห่งความรักนะคะ